Verwarring
Verwarring is de schaduwfrequentie van Gene Key 64
Tjeempie, wat voel ik geregeld veel spanning in mezelf én ook in het collectieve veld.
Als ik er contact mee maak kom ik geregeld uit bij onzekerheid en verwarring.
Ik herken bij mezelf dat vooral in een tussenfase verwarring en onzekerheid kan opduiken.
Dat had ik bijvoorbeeld tussen twee verschillende banen.
En ook na de verkoop van ons huis terwijl we nog geen nieuwe bestemming hadden.
En in de periode dat borstkanker werd geconstateerd, en dan vooral in de tussentijd na medische onderzoeken en het krijgen van de uitslagen.
En nu, in deze tijd waarin er zoveel aan het veranderen is, herken ik datzelfde gevoel geregeld.
Oude structuren lijken niet meer logisch of vanzelfsprekend terwijl het nieuwe ook voor mij nog supervaag is. Het voelt alsof we in een tussenruimte leven, een overgang tussen twee tijdperken.
En veel spanning voelt in het algemeen niet zo lekker, dus gaan we er al snel van weg in plaats van spanning toe te staan en te voelen.
Met als gevolg dat we naar ons hoofd schieten, of er soms zelfs uit.
Ons brein heeft het namelijk niet zo op onvoorspelbare of onbegrijpelijke veranderingen.
En dan is er nog die grote informatiestroom. Soms zie ik door de bomen het bos niet meer. Welke informatie is echt en wat is gemaakt door AI? Wat is propaganda? Wat is een mening eigenlijk nog waard? Wat is nog wetenschap?
Veel gaande dus en dat brengt van alles in beweging en doet behoorlijk wat stof opwaaien.
Ik zie het als flink roeren in een glas water met zand.
Verwarring heeft tijd nodig om vanzelf weer helder te worden.
De natuurlijke manier. Maar ja… wachten kost tijd. Tijd is geld, wordt vaak gezegd.
Het lijkt alsof we geen tijd hebben, maar is dat eigenlijk wel zo?
We hebben de mogelijkheid om met onze aandacht in ’t verleden, in de toekomst of in het nu te zijn.
In het Nu is er een tijdloosheid, of in ieder geval ervaar ik dan zelf een gevoel van tijdloosheid. En dan is er ook direct rust en vertrouwen.
Maar goed, rustig de tijd nemen dat staan we onszelf vaak niet toe. We willen actie en direct iets dóén. Vanuit de neiging om meteen te handelen, zetten we onszelf onder druk om iets te doen in plaats van te vertrouwen op het natuurlijke proces.
Mijn lichaam is voor mij steeds het uitgangspunt en ook zo inspirerend vanwege haar intelligentie.
Neem nou onze spijsvertering: ons lichaam weet dat verteren tijd kost. Je kunt een maaltijd nog zo gezond maken, maar als je je eten zonder aandacht naar binnen werkt, geef je je lichaam niet de gelegenheid om de voeding rustig te ontvangen, te verteren en al helemaal niet om de juiste stoffen op te nemen. Dat proces van verteren begint gewoon al met rustig proeven en kauwen zodat de lichaamsprocessen natuurlijk en ontspannen het werk kunnen doen.
Snel, snel, snel eten naar binnen proppen, achter de computer eten, of eten terwijl je in je mobiel gedoken zit, helpt niet echt mee aan rustig verteren. En misschien nemen we ondertussen onbewust energetisch ook nog van alles tot ons.
Zoals ik het zie, ben je niet wat je eet, zoals vaak gezegd wordt, maar wat je verteert.
Volgens mij geldt dat ook voor verwarring.
Als er veel beroering is lijkt het mij met m’n logische verstand logisch om geduld te oefenen. Afwachten dus.
En dan bedoel ik niet niks meer doen, wel wakker en alert aanwezig blijven en gewoon doorgaan met wat belangrijk is voor jou en de grote onrust lekker laten uitrazen.
Net zoals een glas met zand waarin geroerd is. Je hoeft niet opnieuw te roeren. Je kunt het gewoon laten staan, zodat wat troebel is rustig kan zakken.
Het wordt op een gegeven moment vanzelf helder.
Fijn om dat vooral ook aan mezelf te schrijven.
Dankjewel voor het lezen
0 Reacties